Koniczyna inkarnatka, znana również jako krwistoczerwona, to jednoroczna roślina motylkowa o szybkim tempie wzrostu. Stanowi doskonałe źródło wartościowej, wysokobiałkowej paszy dla zwierząt hodowlanych, a jednocześnie jest niezwykle pożądanym gatunkiem w uprawach poplonowych. Charakteryzuje się zdolnością do symbiozy z bakteriami brodawkowymi, dzięki czemu skutecznie asymiluje azot atmosferyczny, wzbogacając stanowisko pod kolejne zasiewy. Jej intensywny rozrost i szybkie pokrywanie powierzchni gleby skutecznie ograniczają rozwój chwastów oraz chronią podłoże przed erozją wodną i wietrzną.

Nazwa: Koniczyna inkarnatka, koniczyna krwistoczerwona, koniczyna szkarłatna

Nazwa łacińska: Trifolium incarnatum L.

Forma życiowa: roślina jednoroczna (w warunkach klimatycznych Polski).

Pokrój: gatunek o wzniesionym pokroju, wytwarzający sztywne pędy o wysokości od 30 do 80 cm. Wykształca głęboki, palowy system korzeniowy, który doskonale spulchnia i poprawia strukturę profilu glebowego.

Ulistnienie: liście złożone, trójlistkowe, gęsto osadzone na łodygach, o kształcie odwrotnie klinowatym. Cała roślina pokryta jest wyraźnym, obfitym owłosieniem.

Kwiatostan i miododajność: wydłużone, puszyste główki o długości 2-6 cm i intensywnej, krwistoczerwonej barwie. Stanowią niezwykle atrakcyjny pożytek dla pszczół i innych owadów zapylających. Wydajność miodowa w sprzyjających warunkach waha się w granicach 140-250 kg z hektara.

Zastosowanie rolnicze i ogrodnicze: gatunek wykorzystywany na zielonkę, siano oraz jako wysokowydajny nawóz zielony. Pozostawia po sobie stanowisko o podwyższonej zawartości próchnicy, co czyni ją idealnym przedplonem pod rośliny okopowe (ziemniaki, buraki pastewne) oraz kukurydzę. Sprawdza się również jako dekoracyjny komponent mieszanek na łąki kwietne.

Stanowisko i gleba: wymaga stanowisk słonecznych i dobrze nagrzewających się. Najlepiej plonuje na glebach przepuszczalnych, piaszczysto-gliniastych, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego i dobrej zasobności w wapń. Należy unikać terenów podmokłych i silnie zakwaszonych.

Mrozoodporność: roślina o umiarkowanej wytrzymałości na ujemne temperatury. Źle toleruje długotrwałe zaleganie pokrywy śnieżnej, dlatego jej uprawa polecana jest głównie w południowo-zachodnich rejonach kraju.

Wysiew: nasiona wysiewa się płytko, na głębokość 1-2 cm, co gwarantuje równomierne wschody. Norma wysiewu w siewie czystym wynosi 20-30 kg/ha. Zalecana rozstawa rzędów to 15-30 cm, powszechnie i z powodzeniem stosuje się również siew rzutowy. Termin siewu uzależniony jest od celu uprawy: wiosną wysiewa się ją na pożytek pszczeli, natomiast latem (lipiec-sierpień) jako poplon.

Opakowanie zawiera 1 kg nasion koniczyny inkarnatki. Na paczce znajdują się informacje o terminie przydatności do wysiewu.